Huizen, 24 juni 2004
Vanochtend verbood minister Donner het experiment met ‘no cure no pay’ in o.a. letselschadezaken. Letselschadespecialist Raoul van Dort gaat in zijn boek Het verhaal van letselschade in op de overeenkomst tussen advocaat en cliënt op basis van ‘no cure no pay’:

De ‘no cure no pay’-afspraak is een heldere afspraak. Het slachtoffer weet wanneer hij moet betalen en weet bovendien wat het maximum daarvan is, namelijk het overeengekomen percentage. Dat is anders bij een afspraak op basis van urendeclaratie. Dan zal het slachtoffer altijd de nota van de belangenbehartiger moeten voldoen, en weet hij pas hoe hoog die is als hij de nota ontvangt. (pag.125)

Daarnaast maakt Van Dort een uitgebreide vergelijking tussen de vergoeding op basis van ‘no cure no pay’ met de bestaande vergoeding op basis van het uurtarief.

Bovendien wijst Van Dort erop dat voor het experiment met ‘no cure no pay’ enkel mensen in aanmerking komen die zelf geen rechtshulp kunnen betalen. Daarmee komt het argument van minister Donner dat de advocaten ‘alleen nog zaken aannemen waarin ze brood zien of waar grote bedragen zijn gemoeid’ in het geding.

Het bericht van vanochtend luidde als volgt:

Donner verbiedt proef 'no cure no pay' advocaten

DEN HAAG - Minister Donner verbiedt een experiment met 'no cure no pay' in letsel- en overlijdensschadezaken. Advocaten die naar prestatie worden beloond, zijn volgens de minister praktisch partij in een procedure. De schijn van belangenvermenging die dit oproept past niet bij het beroep van advocaat.
De Nederlandse Orde van Advocaten wilde op 1 november een vijfjarige proef beginnen met een prestatiecontract voor advocaten. Dat houdt in dat een advocaat een afgesproken honorarium krijgt als hij een een vergoeding voor zijn cliënt weet binnen te slepen. Heeft hij geen succes, dan krijgt hij niks.
Donner is bang dat advocaten alleen nog zaken aannemen waarin ze brood zien of waar grote bedragen mee zijn gemoeid. Daardoor zou het maatschappelijk belang van goede rechtsbijstand in het gedrang komen.

De advocaten stond juist voor ogen ook slachtoffers van een ongeval die geen advocaat kunnen betalen en geen rechtsbijstandverzekering hebben, toegang tot het recht te verschaffen. Alleen deze groep zou voor het experiment in aanmerking komen. Ook mag de aansprakelijkheid bij een ongeluk nog niet vaststaan.

De ANWB keerde zich al eerder tegen de proef. Bij verkeersongevallen is meestal wel duidelijk wie er schuld heeft en voor de schade op moet draaien. De organisatie vreesde dat advocaten ook in zaken die het slachtoffer toch wel zou winnen, de veel lucratievere no cure no pay-contracten aanbieden.

Bron: De Limburger, 24 juni 2004